மூன்று காலகட்டங்கள்… மூன்று தலைமுறைகளின் கனவு… திறமைக்கான போராட்டம்!
முதல் பாகம் ஏற்படுத்திய வரவேற்பை மீண்டும் பெற வேண்டும் என்ற நம்பிக்கையுடன், இசையை மையமாக வைத்து புதிய கதைக்களத்துடன் களமிறங்கியிருக்கிறார் ஹிப்ஹாப் தமிழா.
1979, 1990கள் மற்றும் 2026 என மூன்று வெவ்வேறு காலகட்டங்களில் பயணிக்கும் கதை, இசைத்துறைக்குள் நுழைய முயலும் மூன்று தலைமுறை மனிதர்களின் கனவுகளையும் தடைகளையும் பேசுகிறது.
1979-ல், மயிலாப்பூர் பகுதியைச் சேர்ந்த ஆதிக்க சக்திகளின் கட்டுப்பாட்டில் இருக்கும் இசை உலகத்திற்குள் நுழைய முயற்சிக்கிறார் ராயபுரத்தைச் சேர்ந்த ஓர் எளிய மனிதர்.
பாட்டு, கச்சேரி, சபா என இசைத்துறையில் நிலவும் அதிகார மையங்கள் அவருக்கு வாய்ப்பை மறுக்கின்றன. திறமை இருந்தும் பின்னணி காரணமாக கதவுகள் மூடப்படும் சூழலில் அவரது போராட்டம் தொடங்குகிறது.
கதை 1990களுக்கு நகரும்போது, அதே கனவின் இன்னொரு வடிவத்தை பார்க்கிறோம். பின்னர் 2026-ல் இசையமைப்பாளர், பாடகர், கவிஞர் என பல முகங்களைக் கொண்ட இளைஞராக ஹிப்ஹாப் தமிழா சினிமாவில் தன்னை நிலைநிறுத்த முயற்சிக்கிறார்.
மூன்று காலகட்டங்களில் வரும் இந்த மனிதர்களின் கனவுகளும் போராட்டங்களும் இறுதியில் ஒரே புள்ளியில் இணைகின்றன.
திறமைக்கு பின்னணி முக்கியமா? அல்லது திறமைக்கான அங்கீகாரம் ஒருநாள் கிடைத்தே தீருமா? என்பதுதான் படத்தின் அடிப்படை கேள்வி.
இந்தப் படத்தில் கதையின் நாயகனாக இருப்பதைவிட, ஒரு மாஸ் ஹீரோவுக்கான திரை இருப்பை உருவாக்குவதில் ஹிப்ஹாப் தமிழா கவனம் செலுத்தியிருப்பது தெரிகிறது.
பல காட்சிகளில் அவரது உடல்மொழியும், வசன உச்சரிப்பும் ரசிகர்களை ஈர்க்கும் வகையில் இருக்கிறது.
குறிப்பாக மாஸ் தருணங்களில் அவர் நன்றாக ஸ்கோர் செய்கிறார். அதே நேரத்தில், உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளில் இன்னும் இயல்பான வெளிப்பாடு தேவைப்படுகிறது.
1979 காலகட்டத்தை பிரதிபலிக்கும் கதாபாத்திரத்தில் கருணாஸ் நடித்திருக்கிறார்.
அவரது கதாபாத்திரத்தில் இன்னும் ஆழமான உணர்வுகளை உருவாக்கியிருந்தால் படத்தின் எமோஷனல் பகுதி அதிக வலிமை பெற்றிருக்கும்.
கருணாஸின் நடிப்புத் திறனை மனதில் வைத்து பார்க்கும்போது, அவருக்கு இன்னும் அழுத்தமான காட்சிகளையும், கதையின் மையத்துடன் வலுவாக இணையும் தருணங்களையும் கொடுத்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் வருகிறது.
நாசர், பக்ஸ், கருணாகரன், ஹர்ஷத் கான் உள்ளிட்ட துணை நடிகர்கள் தங்களுக்கு கொடுக்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களை சிறப்பாக கையாண்டிருக்கிறார்கள்.
நாயகிகளாக வரும் சைத்ரா ஜே ஆச்சார், கேதிகா ஷர்மா, ரம்யா ரங்கநாதன் ஆகிய மூவரும் கதைக்கு பொருத்தமான தேர்வாக இருக்கிறார்கள். தங்களுக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பை நன்றாக பயன்படுத்தியிருக்கிறார்கள்.
ஹிப்ஹாப் தமிழா தனது இசையில் கூடுதல் கவனம் செலுத்தியிருப்பது பாடல்களிலும் பின்னணி இசையிலும் தெரிகிறது.
ஏற்கனவே ரசிகர்களிடம் வரவேற்பைப் பெற்ற பாடல்கள் திரையரங்கில் வரும்போது படத்தின் வைப் இன்னும் அதிகரிக்கிறது.
இசையை மையமாக கொண்ட கதைக்கு இசையே படத்தின் மிக முக்கியமான பலமாக அமைந்திருப்பது குறிப்பிடத்தக்கது.
பாலாஜி சுப்ரமணியத்தின் ஒளிப்பதிவு மூன்று காலகட்டங்களையும் தனித்தனி காட்சியமைப்புடன் காட்டுகிறது.
காலகட்ட மாற்றங்களுக்கு ஏற்ப ஒளியமைப்பு மற்றும் விஷுவல் டோனில் கொண்டுவரப்பட்டுள்ள வித்தியாசம் ரசிக்க வைக்கிறது.
1979 முதல் 2026 வரை கதையின் காலப்பயணத்தை பார்வையாளர்கள் உணரும்படி கேமரா வேலை அமைந்துள்ளது.
ஒடுக்கப்பட்ட பின்னணியில் இருந்து வரும் மூன்று தலைமுறையினர் தங்களுக்கான இடத்தை உருவாக்க போராடுவதை கதையின் மையமாக வைத்திருப்பது சுவாரஸ்யமான முயற்சி.
ஆனால் மூன்று காலகட்டங்களின் கதைகளையும் இன்னும் இயல்பாகவும் அழுத்தமாகவும் ஒன்றோடு ஒன்று இணைத்திருக்கலாம்.
குறிப்பாக 2026 காலகட்டத்தில் வரும் கதாபாத்திரத்தின் பயணம் இன்னும் ஆழமாக எழுதப்பட்டிருந்தால், இறுதிப் பகுதியின் தாக்கம் கூடுதலாக இருந்திருக்கும்.
மூன்று தலைமுறைகளின் போராட்டத்தை தனித்தனி கதைகளாக பார்க்க முடிகிறது; ஆனால் அவை ஒரே கதையின் தொடர்ச்சியாக உணரப்படும் அளவுக்கு திரைக்கதையில் இணைப்பு சில இடங்களில் குறைவாக இருக்கிறது.
படத்தின் கடைசி 20 நிமிடங்கள் படத்தின் ஒட்டுமொத்த உணர்வை மாற்றும் வகையில் அமைந்துள்ளன.
தாமதம் ஏற்பட்டாலும் உண்மையான திறமைக்கு ஒரு நாள் அங்கீகாரம் கிடைக்கும் என்ற நம்பிக்கையை அழுத்தமாக பதிவு செய்கிறது.
அந்த இறுதிப்பகுதி பார்வையாளர்களுக்குள் ஒரு நேர்மறையான உணர்வை ஏற்படுத்துகிறது.
இசைத்துறையில் நிலவும் தடைகள், பின்னணி காரணமாக வாய்ப்புகளை இழக்கும் திறமையாளர்கள், தலைமுறைகளை கடந்து தொடரும் கனவு என சுவாரஸ்யமான விஷயங்களை பேசுகிறது இந்தப் படம்.
ஹிப்ஹாப் தமிழாவின் மாஸ் தருணங்கள், இசை, விஷுவல்ஸ், துணை நடிகர்களின் பங்களிப்பு ஆகியவை படத்திற்கு பலம்.
அதே நேரத்தில், மூன்று தலைமுறைகளின் கதைகளையும் இன்னும் ஆழமாகவும் இயல்பாகவும் இணைத்திருக்கலாம். குறிப்பாக சில கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுப்பூர்வமான பகுதிகளுக்கு கூடுதல் முக்கியத்துவம் கொடுத்திருந்தால் படம் இன்னும் அழுத்தமாக இருந்திருக்கும்.
“திறமைக்கு கதவுகள் மூடப்படலாம்… ஆனால் முயற்சிக்கும் மனிதனுக்கு காலம் ஒருநாள் கதவைத் திறக்கும்!”