‘ஒன்ஸ்மோர்’ திரைப்பட விமர்சனம்

காதல் தோல்வியின் வலியை மனதில் சுமந்தபடி, வாழ்க்கையை விரக்தியுடன் கடந்து செல்கிறார் அர்ஜுன் தாஸ். கடந்த கால காதல் அனுபவம் அவரை மனதளவில் பெரிதும் பாதித்திருக்கிறது. இப்படிப்பட்ட சூழலில், அவரை முழு மனதுடன் காதலிக்கிறார் அதிதி சங்கர்.

தனது காதலை ஆரம்பத்தில் அர்ஜுன் தாஸ் ஏற்றுக்கொள்ள மறுத்தாலும், அதிதியின் விடாமுயற்சியும், தன்னம்பிக்கையும் அவரது மனதை மாற்றுகிறது. ஒரு கட்டத்தில் இருவரும் காதலித்து, திருமணத்திற்கும் தயாராகிறார்கள். ஆனால், நிச்சயதார்த்தம் நடைபெறும் நேரத்தில் அர்ஜுன் தாஸின் வாழ்க்கையில் மீண்டும் நுழைகிறார் அவரது முன்னாள் காதலி சோனா ஒலிக்கல்.

எட்டு ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் தொடர்பு கொள்ளும் முன்னாள் காதலியை சந்திக்கும் அர்ஜுன் தாஸ், தனது கடந்த காலத்தை மீண்டும் எதிர்கொள்ள வேண்டிய சூழலுக்கு தள்ளப்படுகிறார். பிரிவுக்கான உண்மையான காரணம் தெரியவரும்போது அவரது வாழ்க்கையில் என்ன மாற்றம் ஏற்படுகிறது? புதிய காதலும் பழைய காதலும் அவரை எந்த பாதைக்கு அழைத்துச் செல்கிறது? என்பதே ‘ஒன்ஸ்மோர்’ படத்தின் மீதிக்கதை.

அர்ஜுன் தாஸ், தனது வழக்கமான தீவிரமான தோற்றத்திலும், கட்டுப்படுத்தப்பட்ட நடிப்பிலும் கதாபாத்திரத்தை கையாள்கிறார். முதல் பாதியில் மனவேதனையில் வாழும் மனிதராக அவரது உடல்மொழி பொருத்தமாக இருந்தாலும், இரண்டாம் பாதியில் காதல் உணர்வுகளை வெளிப்படுத்த வேண்டிய காட்சிகளில் இன்னும் சிறிது உயிர்ப்பான நடிப்பு இருந்திருக்கலாம் என்ற எண்ணம் ஏற்படுகிறது. அவரது முகபாவனையில் பெரும்பாலும் சோகமும் அமைதியும் மட்டுமே ஆதிக்கம் செலுத்துவது கதாபாத்திரத்தின் உணர்வுப் பயணத்தை முழுமையாக வெளிப்படுத்தவில்லை.

படத்தின் மிகப்பெரிய பலமாக அமைந்திருப்பது அதிதி சங்கரின் துடிப்பான நடிப்பு. காதலுக்காக தொடர்ந்து முயற்சிக்கும் பெண்ணாக அவர் மிகவும் இயல்பாக நடித்திருக்கிறார். நிராகரிப்புகளால் துவண்டு போகாமல், தனது காதலை நம்பிக்கையுடன் வெளிப்படுத்தும் கதாபாத்திரத்திற்கு அதிதியின் உடல்மொழியும், இயல்பான நடிப்பும் நல்ல பலம் சேர்க்கிறது. படத்தின் பல இடங்களில் அவரது உற்சாகமே கதையை சற்று நகர்த்துகிறது.

மற்றொரு முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் சோனா ஒலிக்கலுக்கு திரைக்கதையில் போதுமான வலிமை கிடைக்கவில்லை. அவர் ஏன் காதலித்தார், ஏன் பிரிந்தார், பல ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு மீண்டும் ஏன் திரும்பி வருகிறார் என்ற கேள்விகளுக்கு அழுத்தமான விளக்கங்கள் இல்லாததால், அந்த கதாபாத்திரம் பார்வையாளர்களுடன் முழுமையாக இணைவதில் தடுமாறுகிறது.

டிராவிட் செல்வம், அனுஷா பிரபு, ஜகபர், மோனிஷ் எலமாரன், வர்ணிகா வரத், அருண்குமார் மணி, செளந்தர்யா மனோகரன் உள்ளிட்ட மற்ற நடிகர்கள் தங்களுக்கு வழங்கப்பட்ட கதாபாத்திரங்களின் தேவையை உணர்ந்து சரியாக நடித்திருக்கிறார்கள்.

அரவிந்த் விஸ்வநாதனின் ஒளிப்பதிவு கதையின் மனநிலைக்கு ஏற்ப எளிமையாக பயணிக்கிறது. இருப்பினும், காட்சிகளில் எதிர்பார்க்கப்படும் அழகியலும், காதல் படத்திற்கு தேவையான கவர்ச்சியான காட்சியமைப்பும் பல இடங்களில் குறைவாகவே உணரப்படுகிறது.

ஹேஷாம் அப்துல் வஹாப் இசையில் பாடல்கள் படத்திற்கு பெரிய ஆதரவாக அமைந்துள்ளன. பாடல்கள் ரசிகர்களை ஈர்க்கும் வகையில் அமைந்திருக்கின்றன. குறிப்பாக மெதுவாக நகரும் திரைக்கதைக்கு இடையே பாடல்கள் ஒரு புத்துணர்வை தருகின்றன. பின்னணி இசையும் சில முக்கியமான காட்சிகளின் உணர்வுகளை உயர்த்த முயற்சிக்கிறது.

படத்தொகுப்பில் இன்னும் கூடுதல் இறுக்கம் இருந்திருக்கலாம். முதல் பாதியில் நாயகியின் காதலையும், இரண்டாம் பாதியில் நாயகனின் உணர்வுகளையும் மையமாக வைத்து நகரும் கதை, பல இடங்களில் தேவையற்ற தாமதத்துடன் பயணிக்கிறது. காதல் காட்சிகள் மனதை தொடும் அளவிற்கு அழுத்தமாக உருவாக்கப்படாததால், கதையுடன் பார்வையாளர்கள் முழுமையாக ஒன்றிப்போக முடியவில்லை.

வழக்கமான காதல் கதையாக இருந்தாலும், அதை வித்தியாசமான உணர்வுகளுடன் சொல்லும் வாய்ப்பு இயக்குநர் விக்னேஷ் ஸ்ரீகாந்திடம் இருந்தது. ஆனால், திரைக்கதையில் போதுமான உணர்ச்சிகரமான தருணங்கள் இல்லாததால் அந்த வாய்ப்பு முழுமையாக பயன்படுத்தப்படவில்லை. குறிப்பாக இரண்டாம் பாதியில் எதிர்பார்க்கப்படும் உணர்ச்சிப் பரபரப்பும், காதலர்களின் பிரிவின் வலியும் போதுமான தாக்கத்தை ஏற்படுத்தவில்லை.

முதல் பாதியில் அதிதி சங்கரின் உற்சாகமான நடிப்பும், அர்ஜுன் தாஸின் கடந்த காலத்தில் என்ன நடந்தது என்ற எதிர்பார்ப்பும் படத்தை ஓரளவு சுவாரஸ்யமாக நகர்த்துகின்றன. ஆனால், இரண்டாம் பாதியில் அந்த எதிர்பார்ப்புக்கு திரைக்கதை சரியான பதிலை வழங்கத் தவறுகிறது. இதனால், படம் இறுதிக்கட்டத்தை நோக்கி செல்லும்போது பார்வையாளர்களின் ஆர்வமும் குறைந்து விடுகிறது.

மொத்தத்தில், ‘ஒன்ஸ்மோர்’ நல்ல நடிகர்கள், இனிமையான பாடல்கள் மற்றும் காதல் கதைக்கான ஒரு சுவாரஸ்யமான அடிப்படையை கொண்டிருந்தாலும், அழுத்தமான திரைக்கதை மற்றும் மனதை தொடும் காதல் உணர்வுகள் இல்லாததால் எதிர்பார்த்த அளவிற்கு தாக்கத்தை ஏற்படுத்த தவறுகிறது.

காதல் இருக்கிறது… ஆனால் உணர்வு குறைகிறது!