டைட்டானிக் விமர்சனம்

காதல் கதைகளை வித்தியாசமான கோணத்தில் சொல்லும் முயற்சியாக உருவாகியிருக்கிறது இயக்குநர் ஜானகிராமனின் ‘டைட்டானிக்’. ரயில் பயணத்தில் சந்திக்கும் மூன்று இளைஞர்கள், தங்களது காதல் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்வதும், அந்தக் கதைகள் எதிர்பாராத வகையில் ஒன்றோடொன்று தொடர்புடையதாக மாறுவதும் படத்தின் மையக்கரு.

கலையரசன், காளிவெங்கட், ராகவ் விஜய் ஆகிய மூவரும் ரயில் பயணத்தில் சந்தித்து நண்பர்களாகின்றனர். பேச்சின் போக்கில் தங்களது காதல் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்துகொள்ளத் தொடங்குகிறார்கள். பள்ளிப் பருவக் காதலை காளிவெங்கட்டும், கல்லூரிக் காலக் காதலை கலையரசனும், அலுவலகத்தில் மலர்ந்த காதலை ராகவ் விஜய்யும் விவரிக்கின்றனர். மூன்று வெவ்வேறு காதல் கதைகளும் ஒரு கட்டத்தில் எதிர்பாராத வகையில் ஒரே புள்ளியில் இணைகின்றன. அந்த இணைப்பின் பின்னணியில் இருக்கும் ஆச்சரியங்களும் திருப்பங்களும்தான் படத்தின் மீதிக்கதை.

கதையின் முக்கிய கதாபாத்திரத்தில் நடித்திருக்கும் கலையரசன், வழக்கமான தனது நடிப்பிலிருந்து சற்று மாறுபட்ட கதாபாத்திரத்தை ஏற்றிருக்கிறார். 

காளிவெங்கட் தனது கொங்கு வட்டார மொழி பேச்சாலும், இயல்பான உடல்மொழியாலும் படத்தின் முக்கிய பலமாகத் திகழ்கிறார். குறிப்பாக, அவரது கதாபாத்திர வடிவமைப்பும் நடிப்பும் ரசிகர்களுக்கு நெருக்கமான ஒரு மனிதரை நினைவுபடுத்துகிறது. ராகவ் விஜய்யும் தனது எளிமையான நடிப்பால் கவனம் ஈர்க்கிறார்.

கதாநாயகிகளாக நடித்திருக்கும் கயல் ஆனந்தி மற்றும் ஆஷ்னா சாவேரி இருவரும் திரையில் அழகாகத் தோன்றினாலும், அவர்களது நடிப்பில் கதாபாத்திரங்களுக்குத் தேவையான உணர்வுப்பூர்வமான வெளிப்பாடு முழுமையாக அமையவில்லை. பெண் கதாபாத்திரங்களின் வடிவமைப்பிலும் இன்னும் கூடுதல் கவனம் செலுத்தியிருக்கலாம்.

நிவாஸ் கே. பிரசன்னாவின் இசையில் பாடல்களும் பின்னணி இசையும் படத்திற்குப் பலம் சேர்க்கின்றன. பாலுவின் ஒளிப்பதிவு கதையின் தேவைக்கேற்ப அமைந்திருக்கிறது. படம் எட்டு ஆண்டுகளுக்கு முன்பு உருவாக்கப்பட்டிருந்தாலும், காட்சியமைப்பில் பெரிதாகக் குறை சொல்ல முடியாத வகையில் பணியாற்றியிருக்கிறார்.

மூன்று காதல் கதைகளை ஒன்றிணைக்கும் சுவாரஸ்யமான ஒன்லைனைத் தேர்வு செய்திருக்கும் இயக்குநர் ஜானகிராமன், அதை விறுவிறுப்பான திரைக்கதையாக மாற்றுவதில் சில இடங்களில் தடுமாறியிருக்கிறார். குறிப்பாக, கதாபாத்திரங்களின் உணர்வுகளுக்கு இன்னும் வலுவான பின்னணி அமைத்திருக்கலாம். கலையரசனின் கதாபாத்திரத்தில் ஏற்படும் திடீர் மாற்றமும் போதிய அழுத்தத்துடன் சொல்லப்படாததால் முழுமையாக ஏற்றுக்கொள்ள முடியவில்லை.

முதல் பாதியில் மூன்று காதல் கதைகளும் அறிமுகமாகும் விதம் ஓரளவு சுவாரஸ்யத்தை ஏற்படுத்தினாலும், திரைக்கதையின் வேகம் எதிர்பார்த்த அளவுக்கு இல்லை. இரண்டாம் பாதியில் கதைகள் ஒன்றோடொன்று இணையும் இடங்கள் ஆர்வத்தைத் தூண்டினாலும், உணர்வுப்பூர்வமான காட்சிகளும் திரைக்கதையின் விறுவிறுப்பும் இன்னும் சிறப்பாக அமைந்திருக்கலாம்.

மொத்தத்தில், மூன்று காதல்களை ஒரே கதையில் இணைக்கும் வித்தியாசமான முயற்சியாக ‘டைட்டானிக்’ அமைந்திருக்கிறது.